Wouter Berns

Sneeuwwitje van Wouter Berns is een indringend werk van het hedendaagse surrealisme, dat het klassieke sprookje vertaalt naar een psychologisch landschap. In het centrum ligt een modern geklede vrouw in een diepe slaap, ingebed in een zacht, bijna onwerkelijk lichtgevend heuvellandschap. De zeven dwergen zijn hier weergegeven als houten ledematenpoppen, die fungeren als autonome fragmenten van het onderbewustzijn. Deze kleine figuren treden in een stille, deels tegenstrijdige interactie met de slapende vrouw: terwijl één figuur behoedzaam bij het hoofdeinde waakt, lijkt een ander de vrouw met een grove trap tegen de hand uit haar toestand te trekken, terwijl anderen op de achtergrond aanwijzingen geven of met elkaar overleggen. Er ontstaat een dichte, droomachtige atmosfeer waarin de grenzen tussen realiteit en innerlijke projectie volledig vervagen.

In deze surrealistische duiding representeren de ledematenpoppen de verschillende, vaak tegengestelde impulsen van het onbewuste – elke kleine actor streeft een eigen doel na, terwijl de vrouw in passieve rust verkeert. De ledematenpop wordt zo het symbool voor mechanische roerselen binnen de psyche, die in het proces van ontwaken eerst geordend moeten worden. De titel Sneeuwwitje breekt hier definitief met de traditie: het schilderij weigert het klassieke verhaal van een redding van buitenaf. Berns toont een vrouw die geen prins nodig heeft voor haar verlossing. De reddende kus wordt overbodig, omdat de loutering en het ontwaken als een puur innerlijk proces worden weergegeven. De soevereiniteit van de slapende vrouw schuilt in het feit dat zij de confrontatie met haar eigen houten fragmenten zelf aangaat en het antwoord in zichzelf draagt.