Anna Snijder

In het werk Venice creëert Anna Snijder een visuele meditatie over vergankelijkheid. Stilistisch combineert het werk de atmosferische lichtkracht van het late werk van William Turner met de moderne rakeltechniek zoals die door Gerhard Richter werd vormgegeven. Snijder gebruikt dit instrument om pasteuze vlakken in oker en zand architectonisch op te bouwen en ze vervolgens door mechanische afbraak weer te versluieren, waardoor het effect van een verweerde, geschichtstrage gevel ontstaat.

De structuur leeft van een complex sfumato-effect: de mistige witte zones zijn het resultaat van een fysiek wisproces, waarbij lichte verf dun over de vochtige onderlagen werd gerakeld. Hierdoor ontstaan diffuse overgangen die het onderliggende slechts nog schetsmatig laten doorschijnen. Fijne, met het penseel gezette grafische lijnen in zwart en koel blauw fungeren daarbij als skeletachtige ankerpunten die herinneren aan masten of de harde schaduwen van de Venetiaanse kanalen.

De interpretatie van de titel Venice wijst op de schoonheid van het morbide. Het schilderij vangt die specifieke herfstige ochtendstemming waarin de vochtige kou van de winter al in de lucht hangt en de opstijgende mist de architectuur in een tijdloze stilte hult. Het is een moment waarop de massieve stad en de vluchtige weersomstandigheden van de lagune elkaar laag voor laag op het canvas doordringen.