Het zweetdoek, vastgehouden door een engel (1516) van Albrecht Dürer voert ons mee in de dramatische hervertelling van een cruciaal christelijk verhaal. Het zweetdoek, ofwel de sluier van Veronica, is het doek waarmee de heilige Veronica het gezicht van Jezus afveegde op weg naar Golgotha. Volgens de legende werd het gelaat van Christus wonderbaarlijk in het doek afgedrukt – een krachtig symbool van zijn lijden en offer.
Deze ets straalt een koortsachtige energie uit. De engel klaagt, komt uit de duisternis tevoorschijn en grijpt het heilige zweetdoek, dat in de hemelse wind waait als het zeil van een door storm geteisterd schip. Dürers vluchtige, expressieve lijnen roepen een dynamische visie op – in contrast met zijn eerdere gravure Het zweetdoek, getoond door twee engelen (1513), die formeler en statischer is. Hier voelt de atmosfeer levend aan, vol beweging, smart en hemelse grootsheid.
De engel lijkt zich los te maken van een schimmige groep die de Arma Christi draagt, wat de dramatiek versterkt. Dürers meesterlijke gebruik van clair-obscur (licht en schaduw) geeft diepte en benadrukt zowel het gewaad van de engel als de turbulentie van de omgeving. Dit is niet slechts een afbeelding, maar een diepgaande meditatie over geloof, verlies en goddelijk mysterie.