In Resting Wave verandert Roland Berger een hard materiaal in een illusie van beweging. Het witte marmer ontvouwt zich in een vloeiende gebaar, alsof het zelf door water gevormd is—zacht golvend, dooraderd, volkomen glad. De sculptuur doet denken aan een terugtrekkende zeegolf—een moment tussen beweging en stilstand.
De bewust lage, uitgestrekte vorm weigert elke heroïsche houding. In plaats daarvan straalt ze een stille, terughoudende concentratie uit—bijna meditatief. De massa van het marmer contrasteert met de zachte, organische lijnen—een spel tussen vloeibaar en vast, tussen natuurlijke stroming en artistieke beheersing.
Zoals veel van Bergers werken beweegt Resting Wave zich tussen natuurlijke vorm en abstractie. Ze onttrekt zich aan een eenduidige interpretatie en wijst op iets fundamenteels: het vermogen van steen om beweging vast te houden, en het vermogen van kunst om een moment van stilte voelbaar te maken.