In Beyond vangt Ana Barbić Katičić de overweldigende magie van een schilderachtige zonsondergang, waarbij de wereld in brand lijkt te staan. Het werk wordt gedomineerd door een pulserend roodoranje dat bijna het hele canvas beslaat en een atmosfeer van intense emotionele warmte und oneindige weidsheid creëert. Deze allesverblindende kleur is pure energie en trekt de toeschouwer onmiddellijk in zijn ban. Helemaal onderaan de rand van het schilderij wordt dit vlammende schouwspel geaard door een smalle, donkerdere structuur van diepblauwe tonen. Het is het moment waarop de lucht het water raakt en erin wordt weerspiegeld, wat het beeld zijn sterke dieptewerking en de vertrouwde rust van een kustlandschap verleent.
Stilistisch is het schilderij toe te schrijven aan het abstract impressionisme, maar het doet ook denken aan de dramatische, door licht doordrenkte hemelpartijen van William Turner. Toch gaat Katičić verder dan een loutere afbeelding. Ze laat vormen opgaan in puur licht en kleur, wat doet denken aan het radicale late werk van Claude Monet. In het bovenste derde deel breken dramatische wolkenformaties in elektriserende blauw- en wittinten door het oranje heen. Deze contrasten zorgen voor een enorme dynamiek en visuele spanning, alsof men getuige is van een kosmische geboorte of een dramatisch einde van de dag. Het is deze atmosferische vervaging die het beeld zijn moderne, tijdloze kwaliteit geeft.
Technisch meesterlijk maakt de kunstenares gebruik van gelaagdheid en het doelgericht trekken van verf om een voelbare textuur te creëren. de blauwe kleurformaties lijken deels scherp begrensd en deels zacht overgaand in het omringende oranje, wat doet denken aan moderne rakeltechnieken, maar hier op een zachtere en sfeervollere manier wordt geïnterpreteerd. De Kroatische herkomst van de kunstenares en haar vertrouwdheid met de intense kleuren en het bijzondere licht van de Adriatische Zee klinken door in deze dramatische confrontatie van oerkrachten. Beyond vangt dat ene moment dat men kent van vakantie, wanneer men aan de oever staat en de blik in de verte vervaagt – een beeld dat direct het verlangen naar de volgende zomer aan zee opwekt.